Door Max van der Heiden
Het Majestic hotel is een 5-sterren luxe hotel aan de duurste straat van Barcelona in de mooie en schilderachtige wijk Eixample. Gasten die het hotel bezoeken bevinden zich voornamelijk in het hogere toeristische segment. Vorige week waren we in aanwezigheid van wereldleiders. Er was een diner gepland met alle ministers van de mediterrane landen, waaronder de landen Spanje, Portugal, Italië, Griekenland, Turkije en Marokko. Voor dit evenement waren 150 ministers uitgenodigd die ook bleven slapen. De hoge mate van voorbereiding en organisatie vereiste optimale inzet van iedere medewerker van het Majestic hotel om dit evenement tot een succes te maken.
Tijdens de voorbereidingen voor dit evenement stond ik versteld van het enthousiasme, het hoge niveau van gastvrijheid en de kwaliteit die de Majestic leverde. Er moest veel gebeuren, namelijk in de eerste plaats beveiliging door politie met honden die het hele hotel voortdurend controleerden. Tijdens het diner van de ministers stonden er zelfs vier ME militaire politiebusjes voor het hotel. Hotelgasten, personeel en managers werden allemaal gecontroleerd bij het binnenkomen en verlaten van het hotel. Zo werd gevraagd naar voor- en achternaam, op welke afdeling en welke tijden je werkt en moest je ook je paspoort laten zien. In de ontvangsthal van het hotel werd een extra controlepost ingericht, een soort douanekantoor. Tassen gingen door een röntgenscanner en er was een extra poort waar iedereen doorheen moest lopen, zodat gevaarlijke wapens of chemische stoffen eventueel konden worden ontdekt.
Ten tweede moesten de feestzalen en het restaurant worden klaargemaakt en de tafels gedekt. Ik merkte een geconcentreerde sfeer waarin iedereen alles wilde geven. Veel stagiaires en medewerkers van verschillende afdelingen werden gevraagd mee te helpen om alles op tijd af te krijgen. Kortom, alle medewerkers stortten zich op het werk en voerden niet zomaar gedachteloos taken uit waardoor het mij opviel wat een familiale werkcultuur is. Dit staat in schril contrast met recente cijfers van Nederland, mijn thuisland, waar slechts 9% van de werknemers zich betrokken voelt bij hun werkgever. Ik ben er trots op dat ik nu deel uitmaak van deze familiale werkcultuur. Deze culturele verschillen zijn ook duidelijk te zien in het Hofstede-model van de bedrijfscultuur. De Nederlandse bedrijfscultuur is namelijk veel individualistischer dan de Spaanse collectivistische cultuur, waar de familiecultuur sterk verweven is in de bedrijfscultuur en je dus voelt en ervaart dat de hele organisatie streeft naar één gemeenschappelijk doel: Hoge prestaties en Gastvrijheid!
Kortom, dit grote evenement waar alle ministers uit de mediterrane landen samenkwamen, was voor mij een bijzondere ervaring. De werknemers laten zien dat werk leuk is, ongeacht de hotelgasten die er zijn. Ze zijn trots op het werk dat ze doen. Waarden, klant- en werknemerservaring, persoonlijk leiderschap en lef creëren het ware familiegevoel waardoor zowel hoge prestaties als gastvrijheid worden gevoeld, of het nu een hotelgast, toerist of minister is. Majestueus bloed stroomt door de aderen van het personeel!
